👷🏻♂️ Werk in uitvoering
Er zijn van die momenten waarop een mens denkt: dit is een goed idee. Een eigen website bouwen bijvoorbeeld. Niet met een kant-en-klaar thema waar je alleen je naam en een foto in hoeft te zetten, maar gewoon zelf. Een beetje HTML hier, wat CSS daar, een snufje Jekyll erbij en voor je het weet heb je op een doordeweekse avond discussies met jezelf over de vraag of een marge van 1,4 rem misschien toch 1,35 rem moet zijn.
Welkom op mijn testblog.
Deze pagina heeft op dit moment maar één serieuze taak: bewijzen dat de blogfunctie werkt zonder dat de rest van de website spontaan in rook opgaat. Dat klinkt eenvoudig, maar bij websites is “even iets testen” ongeveer hetzelfde als bij een oude auto zeggen: “Ik draai alleen dit schroefje even aan.” Voor je het weet ligt de halve motor op de oprit en heb je drie onderdelen over waarvan niemand meer weet waar ze vandaan kwamen.
Gelukkig hebben we hier regels. Eerst bouwen. Dan controleren. Dan nog eens controleren. Vervolgens een release-map maken, naar staging sturen, een dry-run uitvoeren en pas daarna deployen. Dat klinkt overdreven totdat je één keer rechtstreeks iets in productie hebt aangepast en vijf minuten later naar een scherm kijkt waarop ineens een vosje op ware grootte over de navigatie ligt.
Dat vosje heeft inmiddels trouwens een officiële functie. Het is niet langer zomaar een vosje. Het is een “signature-element”. Dat klinkt meteen alsof er een designbureau aan te pas is gekomen dat na zes workshops en een moodboard heeft vastgesteld dat het dier “de warme digitale identiteit van de bezoeker ondersteunt”. In werkelijkheid vonden we het gewoon mooi.
Ook PageSpeed kijkt ondertussen streng mee. Vier keer honderd is de afspraak. Geen 99 omdat “dat ook heel goed is”. Honderd. Performance, toegankelijkheid, best practices en SEO. Het voelt een beetje alsof je vroeger met een rapport thuiskwam met drie tienen en één negen, waarna iemand vroeg: “En wat ging er bij dat ene vak mis?”
De blog zelf moet uiteindelijk natuurlijk ergens over gaan. Over technologie, internet, werk, familiegeschiedenis, dingen die mij opvallen en waarschijnlijk af en toe over iets waarvan ik vooraf dacht dat het een klein onderwerp was en dat vervolgens uitgroeit tot tweeduizend woorden. Dat hoort erbij. Kort schrijven is tenslotte vooral makkelijk zolang je nog niet begonnen bent.
Er moet natuurlijk ook nog worden nagedacht over categorieën, tags, afbeeldingen, datums, deelknoppen en waarschijnlijk een RSS-feed waar drie mensen enthousiast van worden, van wie ik er zelf één ben. Daarna komt ongetwijfeld de vraag of een blogkaart op mobiel 14 of 16 pixels binnenruimte moet hebben. Grote levensvragen komen nu eenmaal in onverwachte vormen.
Voorlopig is dit dus bouwstof. Een testartikel met een titel, datum, tekst en straks hopelijk een keurige kaart op de blogpagina. Als alles goed gaat, ziet u als bezoeker alleen het nette eindresultaat. De commando’s, backups, dry-runs, hashes en lichte paniekmomenten blijven keurig achter de schermen.
En mocht u dit jaren later nog steeds lezen, dan zijn er twee mogelijkheden. Of deze testpost is per ongeluk nooit verwijderd, of hij is inmiddels historisch erfgoed geworden.
In dat laatste geval verzoek ik toekomstige generaties vriendelijk om er vooral niets meer aan te veranderen.
Het werkt immers.